Bij Fendi-tassen richt namaak zich bijna altijd op de oppervlakken: het FF-motief, het logo op de klep, de vorm van de Baguette. Bijna nooit op de constructie. Daar zitten de verschillen die je zonder hulpmiddelen kunt waarnemen, en daar kun je het beste naar kijken voordat je vier cijfers uitgeeft aan een tweedehands tas.
Het Zucca-canvas is geweven, niet bedrukt
De dubbele F verschijnt in 1965, wanneer Karl Lagerfeld toetreedt tot het Romeinse modehuis dat in 1925 werd opgericht door Adele en Edoardo Fendi. Op het Zucca-canvas wordt het motief geweven: het ontwerp maakt deel uit van de structuur en is er niet bovenop aangebracht.
Drie praktische gevolgen. De achterkant van het canvas toont het motief in negatief, niet een gladde ondergrond. Wanneer je met je nagel over de F gaat, voel je geen enkele inktreliëf. En ter hoogte van de naden wordt het motief onderbroken en hervat het met een samenhangende uitlijning tussen de twee panelen, omdat het canvas wordt geknipt volgens de verhouding van het ontwerp. Bij reproducties is het oppervlak doorlopend maar aan de randen niet uitgelijnd, en verandert de dikte van de F op de punten met de grootste kromming.
Een tweede aanwijzing betreft het gewicht. Bij de bruine Zucca FF shopper van canvas (33 × 28 × 8 cm) is de binnenkant ongevoerd: je ziet het canvas aan de binnenzijde en de tas blijft zelfs volledig geladen zeer licht. Kopieën voegen bijna altijd een synthetische voering toe om de vorm te verstevigen, waardoor het lege gewicht merkbaar toeneemt.
Selleria: de naad is het bewijsstuk
De Selleria-lijn past de zadelsteek toe op lederwaren: twee naalden die vanaf tegenovergestelde kanten door hetzelfde gat werken, met dik draad, met de hand. Dit levert twee kenmerken op die een machine niet kan reproduceren.
De stiksteek is aan beide kanten identiek zichtbaar
Aan de voor- en achterkant van de leren rand heeft de steek dezelfde hellingshoek en dezelfde lengte. Een machinale naad laat, door de werking van de grijper, aan de achterkant een ander patroon zien dan aan de voorkant. Dit is het moeilijkst te vervalsen en snelst te controleren: open gewoon de tas en bekijk dezelfde naad van binnenuit.
De regelmaat is hoog, maar niet perfect
Op de Baguette van gehamerd leer Limited Edition Selleria zijn er 612 ton-sur-ton grote stiksteken. Ze zijn groot, ver uit elkaar geplaatst en bewust opvallend: wanneer je ze van dichtbij bekijkt, varieert de hellingshoek van steek tot steek met fracties van een millimeter, en gaat het draad steeds door hetzelfde gat zonder over te slaan. Een decoratieve machinale naad op een kopie is daarentegen over de hele lengte millimeterprecies identiek, en bij richtingsveranderingen overlappen twee steken vaak.
Het Romeinse leer is niet glad
Het Selleria-leer is metaalvrij gelooid kalfsleer, met een zichtbare en onregelmatige natuurlijke nerf: poriën, lichte kleurvariaties en een patroon dat van het ene paneel tot het andere verandert. De Baguette van petroleumkleurig Romeins leer laat dit gedrag goed zien bij donkere tinten, waarbij reliëfdrukleer juist repetitief zou ogen met regelmatig terugkerende patronen.
De tassen uit de Selleria-lijn hebben bovendien een individueel nummer. Als dit volledig ontbreekt, of als het op een verwijderbare sticker staat in plaats van ingeprent te zijn, is dat een punt dat vóór aankoop moet worden opgehelderd.
De interne code moet met het model worden vergeleken
De meeste Fendi-tassen hebben aan de binnenkant een leren lipje of gedeelte met de merknaam, de vermelding van Italiaanse productie en een alfanumerieke code. De code bewijst op zichzelf niet of iets echt of nep is: hij dient om de samenhang te controleren. Hij moet overeenkomen met het model en de variant die je bekijkt, niet met een andere catalogusreferentie.
Let op dit gedeelte op drie dingen: de diepte van de indruk, die bij alle tekens gelijk moet zijn; de constante spatiëring tussen de letters; en het ontbreken van donkere vlekken rond de tekens, kenmerkend voor een slecht uitgevoerde warmstempeling. Een exacte code op een onregelmatige stempeling is minder waardevol dan een onleesbare code op een nette stempeling: cijfers kun je kopiëren, de afwerking niet.
Peekaboo: de draaisluiting en het middelste tussenschot
De Peekaboo ontstond in 2008 naar een ontwerp van Silvia Venturini Fendi, dezelfde ontwerpster als van de Baguette uit 1997. Het mechanisme is het controlepunt: de tas opent door de zijkanten naar buiten te laten vallen en toont twee compartimenten die door een stevig tussenschot van elkaar worden gescheiden.
Dat tussenschot moet over de volledige basis en langs de zijkanten zijn vastgenaaid, niet gelijmd: wanneer je met een vinger langs de rand gaat, voel je de naad. De draaisluiting moet met duidelijke weerstand draaien en op zijn plaats stoppen, zonder zijdelingse speling. Bij kopieën is het tussenschot vaak slechts een gelijmd paneel dat aan de zijkanten loslaat door gebruik, terwijl de sluiting soepel en onafgebroken ronddraait.
Bij de Peekaboo ISeeU Limited Edition biedt het grafische decor een extra controlepunt: de randen van het ontwerp moeten scherp blijven, ook waar het leer buigt, omdat ze op het leer zijn aangebracht en niet op een folie die erop is geplakt.
Wat niets bewijst
Stofzakken, kaartjes, sleutelhangers en dozen zijn gemakkelijk na te maken en circuleren los van de tassen: ze worden afzonderlijk online verkocht. Ook een boetiekbon certificeert de inhoud van de doos niet. Om dezelfde reden is alleen de interne code, gelezen zonder naar de afwerking te kijken, geen bewijs.
Een betrouwbare controle combineert fysiek onderzoek met een onafhankelijke verificatie. Elk exemplaar dat wij behandelen wordt geleverd met een Entrupy-authenticiteitscertificaat of LegitGrails, afhankelijk van merk en model: dezelfde logica wordt toegepast op andere merken, zoals bij de controles die worden beschreven voor het herkennen van een originele Gucci-tas.
Bij tweedehands, na de authenticiteit
Nadat de herkomst is gecontroleerd, blijven er twee punten over die de prijs sterker beïnvloeden dan je zou denken. Het eerste zijn de onderste hoeken: bij Baguette en Peekaboo zijn dit de steunpunten en vertonen ze als eerste slijtage. Vraag om een close-upfoto van alle vier de hoeken en van de onderkant, niet alleen van de voorkant.
Het tweede is de werking van de magnetische sluiting op de Baguette. Door gebruik verliest de magneet kracht en blijft de klep op een kier staan: een gebrek dat je op een foto niet ziet en dat het dagelijks gebruik beïnvloedt. Vraag expliciet of de klep sluit en gesloten blijft wanneer de tas vol is.
Bij een model dat niet meer wordt geproduceerd, verklaren deze twee details op zichzelf al prijsverschillen van honderden euro's tussen twee ogenschijnlijk identieke exemplaren.
Laat een reactie achter
Deze site wordt beschermd door hCaptcha en het privacybeleid en de servicevoorwaarden van hCaptcha zijn van toepassing.