Γνήσια ή απομίμηση τσάντα Saint Laurent: πώς να την αναγνωρίσετε

Στη Saint Laurent, η λεπτομέρεια που προδίδει μια απομίμηση σχεδόν ποτέ δεν είναι ίδια από το ένα μοντέλο στο άλλο: η Envelope αξιολογείται από το κούμπωμα, η Rive Gauche από το ύφασμα και η Sulpice από το δέρμα. Όποιος αναζητά online «τσάντα Saint Laurent αυθεντική ή ψεύτικη» συχνά περιμένει μία ενιαία λίστα ελέγχων που να ισχύει για ολόκληρο τον οίκο, όμως τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η Saint Laurent έχει αλλάξει όνομα, μεταλλικά στοιχεία και ακόμη και τον τρόπο εφαρμογής του λογοτύπου πολλές φορές: οι σωστοί κανόνες για ένα μοντέλο δεν αρκούν για ένα άλλο.

Η υπογραφή Cassandre και πού τη χρησιμοποιεί πραγματικά η Saint Laurent

Το μονόγραμμα YSL σχεδιάστηκε το 1961 από τον Γάλλο γραφίστα Cassandre και από τότε εμφανίζεται σε διάφορα μοντέλα ως μεταλλική πλάκα χαραγμένη στο κούμπωμα - όχι τυπωμένη, όχι κολλημένη σε ανάγλυφη μορφή, αλλά φρεζαρισμένη στο μέταλλο με καθαρές ακμές και πάχος που γίνεται αντιληπτό στην αφή. Στη Le 5 à 7 και στη Sulpice, το χρυσό λογότυπο είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να ελεγχθεί: σε ένα αυθεντικό κομμάτι το μέταλλο δεν έχει γρέζια, η βίδα στερέωσης είναι ορατή και η επιχρύσωση δεν κιτρινίζει μετά από λίγους μήνες χρήσης.

Δεν χρησιμοποιούν όλα τα μοντέλα το λογότυπο με τον ίδιο τρόπο. Στην Icare Maxi, το Cassandre είναι μικρότερο και πιο διακριτικό, ενσωματωμένο στο καπιτονέ καπάκι· στην Envelope, αντίθετα, το κούμπωμα είναι ένα περιστρεφόμενο μονόγραμμα YSL και όχι πλάκα Cassandre: η σύγχυση των δύο λογοτύπων είναι το πιο συνηθισμένο λάθος όσων ελέγχουν τη λάθος λεπτομέρεια περιμένοντας πάντα το ίδιο σχήμα.

Η εσωτερική σφραγίδα: από Yves Saint Laurent σε Saint Laurent Paris

Το 2012, με την άφιξη του Hedi Slimane στην καλλιτεχνική διεύθυνση, ο οίκος συντόμευσε το όνομα σε «Saint Laurent Paris» και στην εσωτερική δερμάτινη σφραγίδα: οι τσάντες που κατασκευάστηκαν πριν από εκείνη την ημερομηνία φέρουν ακόμη την ένδειξη «YVES SAINT LAURENT», ενώ οι μεταγενέστερες μόνο «SAINT LAURENT PARIS». Είναι χρήσιμη ένδειξη για τη χρονολόγηση ενός vintage κομματιού, αλλά από μόνη της δεν πιστοποιεί την αυθεντικότητα: η σφραγίδα πρέπει να αξιολογείται μαζί με την καθαρότητα της χάραξης, η οποία δεν πρέπει ποτέ να είναι μουτζουρωμένη ούτε τόσο βαθιά ώστε να χαράζει το δέρμα, καθώς και με τη θέση της, πάντα κεντραρισμένη σε σχέση με την εσωτερική τσέπη.

Μοντέλα χωρίς πλάκα: η περίπτωση της Rive Gauche

Η Rive Gauche, η tote από εκρού καμβά και μαύρο δέρμα που πήρε το όνομά της από τη μπουτίκ που άνοιξε ο Yves Saint Laurent το 1966, δεν έχει μεταλλική πλάκα: το λογότυπο είναι τυπωμένο απευθείας στον καμβά και ο έλεγχος επικεντρώνεται στην ύφανση του υφάσματος, η οποία πρέπει να είναι πυκνή και ομοιόμορφη, ποτέ ξεφτισμένη στις άκρες, καθώς και στις δερμάτινες ενισχύσεις που είναι ραμμένες στο χέρι κατά μήκος των χερουλιών, με εμφανείς και ομοιόμορφες βελονιές. Είναι το πιο σαφές παράδειγμα του πόσο επικίνδυνο είναι να εφαρμόζεις σε ένα μοντέλο τη λίστα ελέγχου που έχει σχεδιαστεί για κάποιο άλλο.

Διαστάσεις, δέρμα και μεταλλικά στοιχεία: οι λεπτομέρειες που δεν φαίνονται σε μια φωτογραφία

Οι φωτογραφίες μιας online αγγελίας μπορούν να κρύψουν σχεδόν τα πάντα εκτός από τις διαστάσεις: η Envelope Small, για παράδειγμα, έχει διαστάσεις 21 x 13 x 6 cm στην έκδοση με λουρί ώμου, μια ακριβής αναλογία που μια απομίμηση κατασκευασμένη με γενικό καλούπι σπάνια τηρεί στο εκατοστό. Το ίδιο ισχύει και για το βάρος των μεταλλικών στοιχείων: οι αγκράφες και οι κρίκοι είναι από συμπαγές μέταλλο, όχι επιμεταλλωμένοι πάνω σε πλαστικό, και είναι βαρύτεροι απ' όσο θα περίμενε κανείς κοιτάζοντας τις φωτογραφίες. Το δέρμα διαφέρει από μοντέλο σε μοντέλο - ανάγλυφο στην Envelope Large, λείο μοσχαρίσιο στη Le 5 à 7, καπιτονέ δέρμα αρνιού στην Icare Maxi - και καμία από αυτές τις υφές δεν θα πρέπει να φαίνεται ομοιόμορφη, πλαστική ή χωρίς φυσικές νεράδες.

Η τιμή, ένδειξη αλλά όχι απόδειξη

Στην αγορά πιστοποιημένων μεταχειρισμένων ειδών, οι τιμές για μια Saint Laurent σε καλή κατάσταση διαφέρουν σημαντικά ανάλογα με το μοντέλο: από λίγο πάνω από 1.100 ευρώ για μια Rive Gauche από καμβά έως πάνω από 3.500 ευρώ για μια Icare Maxi από δέρμα αρνιού, με τις Envelope, Le 5 à 7 και Sulpice να βρίσκονται στη μεσαία κατηγορία, μεταξύ 1.200 και 1.800 ευρώ. Μια τιμή πολύ χαμηλότερη από αυτά τα επίπεδα δεν αρκεί από μόνη της για να δείξει ότι μια τσάντα είναι ψεύτικη, αποτελεί όμως έναν επιπλέον λόγο να απαιτήσετε τους παραπάνω ελέγχους πριν από την πληρωμή.

Τι να ζητήσετε πριν αγοράσετε online

Πριν ολοκληρώσετε μια αγορά, είναι καλό να ζητήσετε από τον πωλητή ορισμένες συγκεκριμένες φωτογραφίες, πιο χρήσιμες από τις συχνά καλοστημένες εικόνες που χρησιμοποιούνται στις αγγελίες:

• Κοντινή φωτογραφία της εσωτερικής σφραγίδας, ευανάγνωστη και εστιασμένη, όχι κομμένη ή θολή.
• Φωτογραφία του κουμπώματος, της πλάκας Cassandre ή του περιστρεφόμενου μονογράμματος, από πλάγια γωνία, ώστε να ελεγχθεί το πάχος του.
• Φωτογραφίες των ραφών κατά μήκος των χερουλιών και στις γωνίες, όπου η φθορά και η ποιότητα της συναρμολόγησης γίνονται πρώτα εμφανείς.
• Τις ακριβείς διαστάσεις του μοντέλου, ώστε να συγκριθούν με εκείνες που δηλώνει ένας μεταπωλητής στη σελίδα του προϊόντος.

Ένας πωλητής που δεν μπορεί ή δεν θέλει να παρέχει αυτές τις λεπτομέρειες δίνει ήδη μια ένδειξη, ανεξάρτητα από την τιμή που ζητά.

Γιατί ένα μοντέλο εκτός παραγωγής απαιτεί περισσότερη προσοχή

Η Sulpice, που παρουσιάστηκε το 2018 στην εποχή Vaccarello και σήμερα δεν παράγεται πλέον, είναι ξεχωριστή περίπτωση: τα μοντέλα που έχουν διακοπεί δεν έχουν πια άμεσο σημείο σύγκρισης σε boutique και όποιος θέλει να τα επαληθεύσει πρέπει να βασιστεί σε ανεξάρτητες πηγές ή σε μεταπωλητές που πραγματοποιούν ανεξάρτητο έλεγχο πριν από την πώληση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στην Aurea κάθε κομμάτι, συμπεριλαμβανομένων όσων έχουν αποσυρθεί εδώ και καιρό από τον επίσημο κατάλογο, αυθεντικοποιείται ξεχωριστά πριν διατεθεί προς πώληση, με την ίδια διαδικασία που περιγράφεται στον οδηγό μας για το πιστοποιητικό Entrupy.

Όποιος αγοράζει μια μεταχειρισμένη Saint Laurent κάνει καλά να ζητά πάντα κοντινές φωτογραφίες της εσωτερικής σφραγίδας και του κουμπώματος πριν αποφασίσει: πρόκειται για τις δύο περιοχές που μια απομίμηση δυσκολεύεται να αναπαραγάγει χωρίς εμφανή λάθη, ανεξάρτητα από το μοντέλο.